شفقت به خود (Self-Compassion) یعنی در مواجهه با شکست، رنج یا احساس ناکافی بودن، به جای سرزنش خود، با مهربانی، پذیرش و آگاهی با خود رفتار کنیم. این مفهوم بر سه مؤلفه اصلی استوار است: مهربانی با خود، درک مشترک بودن رنج‌های انسانی و ذهن‌آگاهی. پژوهش‌ها نشان می‌دهند شفقت به خود باعث کاهش استرس، اضطراب و نشخوار فکری، افزایش تاب‌آوری، مسئولیت‌پذیری و بهبود روابط می‌شود و در درمان بسیاری از اختلالات روان‌شناختی مانند افسردگی، اضطراب اجتماعی و اختلالات خوردن نقش مؤثری دارد.

اضطراب اگزیستانسیال یا اضطراب وجودی، واکنش طبیعی انسان به آگاهی از مرگ، تنهایی، آزادی و جستجوی معنا در زندگی است. مهم‌ترین نمود آن، اضطراب مرگ است؛ تعارضی میان میل به ادامه زندگی و آگاهی از قطعی بودن مرگ. در رویکرد درمانی اگزیستانسیال، مواجهه آگاهانه با این اضطراب می‌تواند به کاهش سایر اضطراب‌ها، افزایش خودآگاهی و یافتن معنایی عمیق‌تر برای زندگی کمک کند. دیدگاه‌های اندیشمندانی مانند اروین یالوم و رولو می نیز بر اهمیت این مواجهه تأکید دارند.

شاید در طول تاریخ هیچ مفهومی به اندازه مفهوم “عشق” به ابتذال کشیده نشده باشد. هر کس از راه رسیده، چند جمله‌ای سخیف در باب‌ عشق گفته یا نوشته است و رفته است؛ بالاخص به ظاهر روشن‌فکران که از گفتن هیچ خزئبلی دریغ نکرده‌اند. اما واقعیت این‌ست که عشق دارای تقدس است و اینگونه نیست که هرکسی توان توضیحش را داشته باشد و شاید حتی هیچ‌کس، که به قول وحشی بافقی به راز عشق زبان در میان نمی‌باشد … یا به قول آن دیگر شاعر: آنان که زبان عشق می‌دانند لب بسته سرود عاشقی می‌خوانند پس عشق را به ورطه کلام آوردن بدین سادگی‌ها نیست و عشق را باید عشقید!